هر چه می خواهد دل تنگت بگو ...

پروين اعتصامي

پروين اعتصامى در سال 1285 هجرى شمسى در خانواده اى دانش پرور و اهل قلم به دنيا آمد . در دوران کودکي، زبان هاى فارسى و عربى را زير نظر معلمين خصوصى در منزل و زبان انگليسى را در مدرسه آمريکاييها فراگرفت.
ذوق سرشار و وجدان بيدار پروين با آشناييش به فنون ادب درهم آميخت و وى را در زمان حيات کوتاه خود به جايگاه بلندى رساند.
ديوان پروين ، شامل 248 قطعه شعر مى باشد که 65 قطعه از آن به صورت مناظره مى باشد، که به شيوه اى هنرمندانه به پند و اندرز و شرح پريشانى مستمندان و انتقاد از عالمان بى عمل مى باشد.

مناظره ميان گل و گياه ، نخ و سوزن ، سير و پياز ، مور و مار، ديگ و تاوه ، مست و هشيار .....که با طنزى لطيف همراه است ، گوياى اشاراتى است واضح و روشن که وى در آن ها به ترسيم فساد و تزوير اجتماع زمان خود مى پردازد. بنابراين شعر پروين از برجسته ترين نمونه هاى شعر تعليمى به حساب مى آيد.

پروين رمز عظمت و بزرگى انسان را در گرو تربيت يافتن در دامان مادر مى داند و مى گويد:

اگر افلاطن و سقراط بوده اند بزرگ
بزرگ بوده پرستار خردى ايشان.
به گاهواره مادر بسى خفت ،
سپس به مکتب حکمت حکيم شد لقمان.

پروين زنى صريح اللهجه و صادق بود که اعتقاد داشت بايد از سر جان به جانبدارى از حقيقت برخاست و سخن حق را به هر قيمتى به زبان جارى کرد :

وقت سخن مترس و بگو آنچه گفتنى است
شمشير روز معرکه زشت است در نيام!

پروين پادشاهان را به گرگهايى تشبيه نموده که لباس شبان بر تن کرده اند و در جايى از زبان پيرزنى
مى گويد:
ما را به چوب و رخت شبانى فريفته است
اين گرگ سالهاست که با گله آشناست!

پروين در سال 1320 هجرى شمسى ديده از جهان فروبست.

                                                           يادش گرامي و روحش شاد